و هفتاد پيش از ميلاد بوده است معتقد بوده است : ( بايد پى آن خوشى رفت كه با دوام باشد ) و گفته‌اند : خلاصه ى نظريه ى او اين جمله ها است 1 - لذّت واقعى آن است كه رنج و الم در دنبالش نباشد ، 2 - رنجى كه بخوشى نپيوندد نبايد تحمّل شود ، 3 - هر خوشى كه موجب محروميّت از خوشى بهتر و يا توليد رنج بيشتر بكند ، بىارزش است و بايد از آن دورى كنند ، 4 - رنجى كه جلوگير از رنج بيشتر و يا وسيله ى خوشى بيشترى باشد بايد پى آن رفت و آن را لذّت دانست ، اينهائى كه نقل كرديم دورنمائى بود از افكار اخلاقى ارباب فكر و نظر ، اكنون بايد متوجّه شد كه اوّل آيه توجّه داده است به همان نظريّه منفى و بدبينى كه شهوات آدمى براى او جالب شده است ، و در جمله ى آخر آيه كليه ى نظريّات اخلاقى را خلاصه نموده و سعادت آدمى را در دلبستگى بعالم ابدى محدود كرده است ، اين است حقيقت اعجاز قرآن كه بالاترين وسيله ى رهنمائى بشر است . صفيعليشاه در تفسير خود استفاده از سرمايه ى زندگى را اينطور معرّفى كرده است : زندگى را سيم و زر باشد معين گر نگردد خرج با وى عقل و دين عاقل آن را كرد صرف دين و كيش تا منظم زو كند آئين خويش ابلهان آئين باخذ زر دهند تاج عيسى را به نعل خر دهند [ سوره آلعمران ( 3 ) : آيات 15 تا 17 ] قُلْ أأُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِنْ ذلِكُمْ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَأَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ وَرِضْوانٌ مِنَ اللَّه وَاللَّه بَصِيرٌ بِالْعِبادِ ( 15 ) الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا إِنَّنا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا وَقِنا عَذابَ النَّارِ ( 16 ) الصَّابِرِينَ وَالصَّادِقِينَ وَالْقانِتِينَ وَالْمُنْفِقِينَ وَالْمُسْتَغْفِرِينَ بِالأَسْحارِ ( 17 ) معنى لغات : ( انبّؤكم ) از مصدر « أنبا » بمعنى آگاه و مطلَّع كردن . ( رضوان ) خوشنودى . ( قانتين ) از مصدر قنوت ، بمعنى اطاعت و تسليم ببندگى خدا .